Annemiek Schrijver - Grondtoon

Als ik iets ben, dan ben ik een afkijker. Onder het mom van professionele aandacht heb ik al heel wat levenskunst van anderen weten op te pikken. Ook van mijn eigen vader. Hij heeft een van zijn zoons naar het graf gebracht en nog steeds citeert hij 1 Corinthiërs 4: ‘Wat heb ik wat ik niet ontvangen heb?’ De grondtoon van mijn vader is dankbaarheid en graag neem ik zijn erfenis in ontvangst. Wat mij daarbij helpt is het feit niet in al te grote weelde te zijn opgevoed. Weinig vind ik vanzelfsprekend, maar mijn ook niet verwende broers vinden dat toch een tikje koddig aan mij.

Overigens schijnen dankbaarheid en verwondering familie van elkaar te zijn lees je in dit nummer. Je zegeningen niet vanzelfsprekend nemen maar open staan voor het wonder... hee, dat lijkt het cv van Maria wel. Vol verwachting had ze net als wij geen idee wat haar te wachten stond. En toch, of daarom dankte ze God. Die overgave van Maria raakt ons al eeuwenlang diep.
Waarom eigenlijk? Is dankbaarheid de hoogste vorm van gebed? Een uiting van verlichting?

In alle spirituele tradities wordt over dankbaarheid gefilosofeerd. Ik lees dat graag maar de afkijker in mij slaat nog liever gade. Ooit zat Johan Ferrier tegenover me. Deze eerste premier van Suriname was ver in de negentig toen ik hem durfde vragen of hij in zijn leven veel liefde gekend had. Zijn antwoord en vooral zijn blik erbij zal ik nooit meer vergeten: ‘Tot op de dag van vandaag! De manier waarop jij me nu aankijkt!’ Johan Ferrier was niet verzadigd geworden maar kinderlijk ontvangend gebleven. Zijn ogen straalden van levensvreugde. Deze oude man deed me ervaren dat dankbaar zijn een besluit is. Hij nodigde me uit hem na te volgen: afkijken, ontvangen, dankbaarheid voelen en dat doorgeven.

Annemiek Schrijver, hoofdredacteur