Annemiek Schrijver - Vleugje zelfspot

Als je niet weet wie je bent verkeer je in goed gezel- schap, want zelfs Jezus vroeg wie de mensen dach- ten dat hij was. Wereldliteratuur geworden. Ook Lisette, Wilfred, Jacobine en Frits mijmeren in dit nummer schitterend over ons ik. Als kleine mensjes leerden we dat we een individu zijn en dat we ons ego nodig hebben om ons in deze wereld te manifesteren. Tijdens het klimmen der jaren kunnen we die ego-teugels laten vieren en een dieper Zelf vermoeden dat gekenmerkt wordt door kwaliteiten als mededogen en liefdevolle vriendelijkheid. Zoiets.

Tijdens die transformatie, zeg maar opgroeien, heb ik erg veel gehad aan mijn vier broers. Het uitdijende ik werd ner- gens zo onder handen genomen als in huize Schrijver. Ooit kwam ik zichtbaar ziek aan op Schiphol nadat ik maandenlang voor nop in een Kibboets in IsraeĢˆl op het veld had gezwoegd. Mijn oudste broer stond me met z’n armen over elkaar op te wachten en sprak de onvergetelijke woorden: ‘Ik had je dezelfde ellende voor de helft van de prijs kunnen
bezorgen.’ Door hem is zelfrelativering een veilig toevluchts- oord voor het leven geworden. Ik weet niet wie ik ben en kijk ook in tijden van nood verwonderd naar mezelf. Wie is het die spreekt, op oude foto's staat, denkt en hijgt?

Vorige week kreeg ik het ’s nachts Spaans benauwd. Bloed- nieuwsgierig was ik naar mijn eigen reactie. Het bleken ernstige hartritmestoornissen te zijn. Erfenisje van mijn moeder. Krishnamurti leed aan barstende koppijn en noemde dat ‘het proces’. Ik ervaar geen dissociatie, maar juist een merkwaardige nabijheid in het gadeslaan van het mysterie dat ik ben. Wat is het fascinerend feestelijk om ons ik gade te slaan, liefdevol, met een vleugje zelfspot, in het besef dat ik jou ben in een andere gedaante. Laten we samen genieten van dit ik-gerichte nummer.

Annemiek Schrijver, hoofdredacteur