‘Ik wil raken en geraakt worden’

Hij is een duizendpoot vol passie en talent. Naast cabaret maakte hij soloprogramma’s over Nederlands- Indië, de Eerste en Tweede Wereldoorlog, hij presenteerde televisie over geschiedenis en kunst en bovendien is hij een uitstekend pianist. Nu ontspringt er een nieuwe bron in hem. De weeën zijn begonnen. Diederik van Vleuten is bereid.

Ik heb een gave dat ik door mensen heen kijk. Het zijn overontwikkelde antennes. Ook in een zaal krijg ik de energie van de aanwezigen binnen en voel ik waar de pijnpunten zitten. Daar heb ik in mijn

jeugd enorm mee geworsteld. En nog steeds. Nu moet ik er iets mee. Dat er veel meer te koop is dan het materiële wist ik natuurlijk allang, maar de schepping blijkt zo oneindig veel interessanter dan alleen het materiële. Ga eens bij jezelf na wat je hier in wezen op aarde komt doen. Veel mensen staan niet bij deze grote vraag stil. Die gaan naar hun baan, naar hun huisje, boompje, dingetje. Die zoeken verstrooiing en op een dag gaan ze dood. Maar is dat onze bestemming? Ik vroeg me af wat ik nou eigenlijk stond te doen in het theater. En in het leven. En wat doe ik met m’n kinderen?

Ineens wist ik: de kernwaarde is to teach and to touch. Toen ik er een maand geleden achter kwam dat dát is wat ik in het theater doe, vielen de puzzelstukjes in elkaar. Ik wil mensen raken en ze iets meegeven, zodat ze anders uit het theater komen dan ze erin gingen. Dat wil ik zelf ook beleven als ik in een zaal zit. Voorstellingen die mij letterlijk onberoerd laten, ben ik meteen vergeten. Zo ik een opdracht heb, is dat het: to teach and to touch. Nu ik dat plots besef, wordt de keuze van wat ik moet doen makkelijker. Ik zou ook wat terug willen doen, want ik heb veel van de wereld ontvangen. Als je dat hardop zegt, word je een beetje meewarig aangekeken, maar ik wil mensen die in de knoop zitten of trauma’s hebben van dienst zijn. Ik heb de waarheid niet in pacht, maar kan wel andere wegen laten zien.

Lees verder in De Verwondering